روز جانبازیست ای بیچاره آذربایجان       

 سر تو باشی در میان هر جا که آمد پای جان

 

ای که دور از دامن مهر تو نالد جان من

چون شکسته بال مرغی در هوای آشیان

 

تو همایون مهد زرتشتی و فرزندان تو    

پور ایرانند و پاک آیین نژاد آریان

 

اختلاف لهجه ، ملیت نزاید بهر کس 

ملتی با یک زبان کمتر به یاد آرد زمان

 

گر بدین منطق تو را گفتند ایرانی نه ای

صبح را خوانند شام و آسمان را ریسمان

 

بی کس است ایران ، به حرف نا کسان از ره مرو

جان به قربان تو ای جانانه آذربایجان

 

با خطی برجسته در تاریخ ایران نقش بست

همت والای سردار مهین ستارخان

 

این همان تبریز کامثال خیابانی در او     

جان برافشاندن بر شمع وطن پروانه سان

 

این همان تبریز کز خون جوانانش هنوز

لاله گون بینی همی رود ارس ، دشت مغان